Karanlikti.Yalnız başına oturmuştu. Sahipsiz bir mezar gibi, manasız bir şekilde ziyaretci bekliyordu. Moloz yiginina dönüsmüs yaşamıni düsünüyordu. Ah hayaller! Onlar, elinden kacivermis hayalperest bir cocuktu. Aglamak istiyordu; en derinlerinden gelen cetin bir baskinin etkisiyle...Ağlamak onun için, ruhunu yağmur damlaları altında yıkamaktı. Yagmur damlalarina gönüllü teslimiyet...
Iki ucunda ateş olan bir demirin uclari tutulabilir mi? Bir taraftaki ates, yüreginden bir parca. Ne yapacakti? Bilmiyordu. Tutamiyor, elleri atese uzanamiyordu. Korkuyor muydu? Elini yakmaktan degildi elbet korkusu. Korkuyordu; cünkü, yüreginin parcalanmis son demlerini yitirmemeliydi!
Bebeciklerin gülücükleri gibi, isil isil parildiyordu hayal dünyasinda yildizlar. Piril piril ve masum hayaller...Kendine yaklastikca, icindeki askin tüm sesleri doganin her karisinda yankilaniyordu. Kökleri cok derinlerde unutulmus, üzerine dökülen moloz yiginlariyla sindirilmis yasami kesfetmisti. Böylesine gercek olan bir yasamla kucaklasma ayricaligini, kac yürek tasiyabilirdi? Ondan uzak, ama ona aslinda cok yakin sarmaldaki bu dünya da kaybolmak istiyordu. Cirkefliklerin, yalanlarin, samimiyetsizliklerin an be an tükürüldügü, tüm benligini katre katre saran gerceklik.
„AYNADAKİ YANSIMALARI İLE YAŞAYANLARIN, BİR GÜN YALANLARI İLE BOĞULACAKLARINI“ bilmedikleri bu gerçek dünyadan, kaçmak istiyordu.